แต่ความตังใจพลันเปลี่ยนเมื่อกาซะลองเดินมาถึงบริเวณซุ้มที่นั่งรับรอง แขก จากระยะที่ยืนอยู่ไม่ไกลทำให้พอมองเห็นร่างสูงใหญ่ของผู้กองหนุ่มนั่งเคียง อยู่กับเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มหุ่นบอบบาง คนที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าคือเด็กใน ปกครองที่ชื่อแพรสา ท่าทางของคนทั้งคู่ดูเหมือนมีลับลมคมใน โดยเฉพาะสายตา ของแพรสาบ่งบอกความรู้สีกออกมาอย่างชัดเจน
หญิงสาวชะงักยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่แม้แต่จะคิดก้าวไป แตกอดไม’ได้ที่จะ แอบมองไปยังคนทั้งคู่ แม่แรงไฟฟ้า
ศกรตีสีหน้าไม่ถูกเมื่อได้รับการตัดพ้อต่อว่าจากแพรสา เด็กสาวรํ่าไห้ นํ้าตาไหลพรากเมื่อรู้ว่าคนที่เฝ็ารอกำลังรอใคร
“ผู้กองไม่สนใจเลยหรือคะ ว่าแพรกำลังมีทุกข์มีร้อนอะไร”
“ขอฉันคุยธุระกับคุณปีบก่อนนะแพร”
“ก็คุณปีบไม’มาคุยกับผู้กองนี่คะ ผู้กองจะรออะไรอีก” บอกด้วยเสียงเครือ สะอื้น นาทีนี้สาวน้อยแพรสาไม่รู้หรอกว่ากำลังทำสิงไม่สมควรอันใด รู้แต่ว่าหัวใจ มันทุกข์ร้อนเหลือเกิน ยิ่งเห็นเขาไม,สนใจไยดีหัวใจก็แทบสลาย เด็กสาวยื่นมือ ไปเหนี่ยวแขนแข็งแรงไว้ บอกเขาด้วยหัวใจที่ร้าวราน “แพรถูกคุณฤษด์ลวนลาม..;
มีความจำเป็นทีจะต้องตื่นเต้นอยากอยู่พูดคุยกับเขา แม่แรง ไฟฟ้า รถยนต์
ยิ่งคิดไปถึงใบหน้าสวยหวานของศรานตาก็ยิ่งรู้สืกโกรธ ปวยการที่จะเก็บ เขามาใส่ใจ เดินไปล้างมือที่เลอะในอ่างนํ้าพลางบอก “จะเอาชาไปให้คุณยายใช่มั้ย เดี๋ยวฉันเอาไปให้เอง”
“แล้วผู้กองล่ะคะ”
“ไม่มีใครว่างเดี๋ยวเขาก็ไปเองแหละ จัดเครื่องดื่มไปให้เขาหน่อยแล้วกัน อ้อ แล้วคุณดิสธรล่ะ มีใครไปส่งแล้วหรือยัง” “ไปส่ง…ส่งที่ไหนคะ”
สีหน้าแววตาท่าทางของคำสร้อยบอกให้กาซะลองรู้ว่าลูกชายของท่านรัฐมนตรี ไม่ได้ทำตามที่บอก อ่อนใจขึ้นมาทันที นี่จะต้องพูดกี่ครั้งกี่หนถึงจะเข้าใจ
ถ่วงเวลาที่จะไปพบกับผู้กองหนุ่มด้วยการอยู่พูดคุยกับคุณยาย แต่คุณ ปรียางค์ศรีเพียงดูสีหน้าผู้เป็นหลานก็รู้
“ไม’อยากไปคุยกับนายศกใช่มั้ย”
กาซะลองรินนาชาใส่ถ้วยให้ผู้เป็นยาย พยายามไม่สบตาผู้สูงวัยกว่าเพราะ ไม่มืครั้งไหนเลยที่คุณยายจะไม่ล่วงรู้ความในใจหล่อน หญิงสาวเสคุยเรื่องอื่น แต่คุณยายก็วกกลับมาคุยเรื่องเดิมอยู่ดี
“ไม่ไปคุยกับนายศกเขาหน่อยหรือ”
“ไม่ค่ะ ปีบไม่มือะไรที่จะคุยกับเขา” แม่แรงยกรถ
“แต่ยายว่าเขามีเรื่องคุยกับปีบนะ ไม่งั้นคงไม่เทียวไปเทียวมาอย่างนี้หรอก”
กาซะลองทรุดตัวลงนั่งที่ข้างเตียง เอื้อมมือไปบีบนวดผู้เป็นยายอย่างประจบ “เขาอยากคุยกับคุณยายต่างหากล่ะคะ ไม่ใช่ปีบ”
คุณปรียางค์ศรีหัวเราะเบาๆ ยีผมหยิกยาวที่ถักเปียไว้หลวมๆ “ขยันบ่าย เบี่ยงดีนัก…เอ หรือว่าที่ไม่อยากคุยกับนายศกเพราะมืคุณดิสธรอยู่แล้ว”
สีหน้าผู้เป็นหลานเปลี่ยนไปทันที ทั้งที่พยายามแล้วเชียวว่าจะไม่เล่าเรื่อง ที่ไม่สบายใจให้คุณยายฟัง แต่สุดท้ายก็คงต้องเล่า
คิดไปถึงอาถรรพ์ดอกกาซะลอง แม้เมื่อคืนจะไม่เกิดเรื่องราวที่ร้ายแรง เหมือนอย่างที่กลัว แต่มันก็ช่างน่าอดสูใจ
คุณปรียางค์ศรีฟังผู้เป็นหลานเล่าด้วยท่าทางที่นิ่งสงบ พอจะดูนิสัยหนุ่ม

แม่แรงไฟฟ้า

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s